ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΦΙΛΗΤΟ ΑΝΔΡΕΑ ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ

Βαρύ είναι το χρέος που κληθήκαμε να εξοφλήσουμε σήμερα. Χρέος αγάπης, μνήμης και τιμής στην ωραία μορφή του πολύκλαυστου ανδρός Ανδρέα Νικάνδρου. Του ανδρός που στάθηκε ολόρθος στο ύψος τής  ιδιαίτερα απαιτητικής του αποστολής, και ευτύχησε να αποκτήσει όνομα καλό και φήμη αγαθή.  Του ανδρός που ζυμώθηκε και πυρώθηκε μέσα στο καμίνι της ζωής και που πέτυχε να αποσπάσει, με τους αγώνες και την προσφορά του, τον αμαράντινον της νίκης στέφανον.

Η συγκλονιστική είδηση του θανάτου σου, αλησμόνητε Ανδρέα, υπήρξε για την οικογένεια, τους φίλους, τους συνεργάτες και τους συναποφοίτους σου όλως απροσδόκητη.  Γιατί, η διακριτικότητα που σε χαρακτήριζε, δε σ΄άφηνε ν΄αποκαλύψεις τις αγωνίες, να μοιραστείς τον πόνο, ή να επικαλεστείς συμπόνια και συμπαράσταση.  Και έφυγες ήρεμος, αθόρυβος και αξιοπρεπής, υποκύπτοντας στην κοινή μοίρα των θνητών· και αποδύθηκες το ένδυμά σου το φθαρτό για να μετοικήσεις, ελεύθερος από κάθε φραγμό, στους χώρους της ολύμπιας γαλήνης και της θείας μακαριότητας.

Αν, όπως ελέχθη, “ωραίος είν‘ αυτός που ωραία συλλογιέται,” ο Ανδρέας Νικάνδρου υπήρξε κατ’ εξοχήν ωραίος, γιατί και οι στοχασμοί του ήταν ωραίοι και οι πράξεις του ήταν ωραίες.  Και αυτό, χάρις στην καλή του τύχη να βαφτιστεί μέσα στην κολυμβήθρα του προγονικού κάλλους και να εμποτιστεί με τα ψυχοτρόφα νάματα των υγιών αρχών και των θεμελιακών αξιών· αρχών και αξιών, που τις ενστερνίστηκε με πάθος, και που τις είχε για πολικό αστέρα στις κατοπινές του σκέψεις και προσανατολισμούς.  Και η ωραιότητά του αυτή, εμπλουτισμένη με ένα ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα, με ένα βαθύ αίσθημα αφοσίωσης στην πατρίδα και τον άνθρωπο·  και ακόμα, ενισχυμένη με μια ανυπόκριτη καλοσύνη και αβρότητα, που του χάρισε απλόχερα η φύση, του έδωσε τη χαρά και τη χάρη να κερδίσει επάξια την απέραντη αγάπη και τη βαθιά εκτίμηση όσων τον έζησαν από κοντά.

Τον Ανδρέα, φίλοι συμπενθούντες, τον έζησε ο αείμνηστος Λυκειάρχης του Κυριάκος Νεοκλέους, και μέσω αυτού εμείς οι νεότεροι, 12χρονο μαθητή, όταν έσπευσε να εγγραφεί στο νεοϊδρυθέν τότε Ανώτερο Εμπορικό Λύκειο Λευκωσίας.  Και τον έζησε για έξι συνεχή χρόνια, κατά τα οποία τον είχε ανεβάσει πολύ ψηλά στην εκτίμησή του ως έναν μαθητή που ξεχώριζε όχι μόνο για τις εξαίρετες επιδόσεις του, αλλά και για τον ακέραιο χαρακτήρα και το άμεμπτο ήθος του. Έναν σεμνό και κόσμιο μαθητή, άψογο στην εμφάνιση, λεπτότατο στους τρόπους και γλυκύτατο στο λόγο.  Έναν περήφανο μαθητή, με έντονα ανεπτυγμένη την αίσθηση της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού. Ένα ολοζώντανο κύτταρο της μαθητικής κοινωνίας, με πάντα πρόθυμο το “παρών” του σε κάθε εκδήλωση φιλανθρωπική, πολιτιστική και πατριωτική.

…/Ό,τι απομένει

Ό,τι απομένει τώρα, κυρίες και κύριοι, από τον αείμνηστο Ανδρέα είναι η αναπόληση της μορφής του· μιας γλυκύτατης μορφής, που όλοι εμείς έχουμε στήσει πάνω σε υπερύψηλο βάθρο αγάπης και θαυμασμού, για να την ατενίζουμε, να την καμαρώνουμε, και να αντλούμε απ’ αυτήν εμψύχωση και παραδειγματισμό· κυρίως όμως, για να αντλούμε μαθήματα ευψυχίας και ανθρωπισμού. Γιατί, ο Ανδρέας Νικάνδρου ήταν πάνω απ’ όλα άνθρωπος· ένας άνθρωπος, για τον οποίο μπορούμε αβίαστα να επαναλάβουμε την προγονική ρήση: “Ως χαρίεν άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή“ – πόσο χαριτωμένο πλάσμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος!

Τώρα σε χάνουμε εμείς, αγαπημένε μας, για να σε κερδίσουν οι ουρανοί.  Οι ψυχωφελείς Μούσες, πανευτυχείς που σε υποδέχονται, σε έχουν ήδη οδηγήσει στα ολόφωτα δώματα των πνευμάτων της παγκόσμιας διανόησης, για να χαίρεσαι τη συντροφιά τους, να ορθοτομείς το λόγο της αληθείας, και να δονείσαι από τους παλμούς της υπερκόσμιας αρμονίας.

Πενθούμε τον οδυνηρό χαμό σου, φίλε εκλεκτέ, και συμμεριζόμαστε τη θλίψη που βαραίνει όλους σου τους δικούς: την αγαπημένη σου σύζυγο Φιφή, που σου παραστεκόταν ανέκαθεν με υπομονή, στοργή και αφοσίωση·  τα βαρυπενθούντα λατρευτά σου παιδιά τα παιδιά Νίκο, Κική και Λένα,, τα αδέλφια και τα εγγόνια.  Ταυτόχρονα όμως σε ευδαιμονίζουμε, γιατί με την ακούραστη και πολυκύμαντη ζωή σου, σμίλεψες ανάγλυφες τις έννοιες της αγωνιστικότητας, της δοκιμασίας, της κατάκτησης, και της προσφοράς.

 Κυρίες και Κύριοι:  Την ανείπωτη λύπη που μας προξενεί ο σκληρός αυτός αποχωρισμός, τη μετριάζουν οι γλυκύτατες αναμνήσεις, που αφειδώλευτα μας άφησε ο εκλιπών αδελφός·  τη μετριάζουν τα χριστιανά και ανεπαίσχυντα τέλη της ζωής του, και η καλή του απολογία από του φοβερού βήματος του μεγαλοδίκαιου κριτή· τη μετριάζει η ένθερμη ευχή όλων μας για μια γαλήνια ανάπαυση στα ολόφωτα καταλύματα της βασιλείας των ουρανών, εκεί όπου ξενοδοχούνται οι «καθαροί τη καρδία» και οι «διψώντες τη δικαιοσύνη»· και τη μετριάζει ακόμα η ελπίδα για μια μακάρια ανάπαυση στους ολόδροσους εκείνους λειμώνες, όπου  εκλείπει πάσα οδύνη, λύπη ή στεναγμός, και όπου η αγνή ψυχή του μεταστάντος θα μεταρσιούται, θα αγαλλιά, και θα υμνωδεί μαζί με τα αγγελικά τάγματα των χερουβείμ τη μεγαλοσύνη, την πανσοφία και την αγαθοσύνη του Δημιουργού.

Στο καλό, αγαπημένε μας Ανδρέα.  Αιωνία ας παραμένει η αγαθή σου μνήμη και εύοσμο και ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Γαστών Κ  Νεοκλέους

28 Δεκεμβρίου 2023